Η ερώτηση της ημέρας

11 01 2012

Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η παρούσα μαθηματική εκπαίδευση (πρώτης, δεύτερης και τρίτης βαθμίδας) προωθεί την αυτενέργεια, την εμβάθυνση και την προσωπική εμπλοκή, ενώ καθιστά τους μαθητές/φοιτητές ικανούς να συνθέτουν και να παράγουν ιδέες με μια κριτική ματιά απέναντι στην επιστήμη και τη ζωή;

Advertisements

Ενέργειες

Information

13 Σχόλια

17 01 2012
Odysseas

Νομίζω ότι δεν είναι θέμα τόσο αναλυτικών προγραμμάτων (πιστεύω ότι αυτό φωτογραφίζεις) όσο διδακτικής κατάρτισης εκπαιδευτικών. Απάντησέ μου σε αυτό, για να δω αν έχω καταλάβει καλά, και συνεχίζουμε τη συζήτηση. Είναι πολύ καλή η ερώτησή σου.

18 01 2012
ntinosraptis

Νομίζω ότι είναι κάτι… πιο βαθύ που με λερώνει. Δεν είναι μόνο πρόβλημα των αναλυτικών προγραμμάτων, ή της κατάρτισης των εκπαιδευτικών. Θεωρώ ότι το πρόβλημα πηγάζει από τον ελαττωματικό σχεδιασμό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, ένα κακέκτυπο αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Οι φιλοσοφικές, γνωσιοθεωρητικές, ψυχολογικές και διδακτικές βάσεις της σύγχρονης σχολικής εκπαίδευσης αντιγράφονται μιμητικά στα ενιαία πλαίσια προγράμματος σπουδών, η καθημερινή πρακτική όμως απέχει παρασάγγας από το θεωρητικό πλαίσιο. Με ενοχλεί η στάση του εκπαιδευτικού συστήματος απέναντι στη γνώση, τις νέες τεχνολογίες, τη δημιουργικότητα, το δάσκαλο, το μαθητή, το φροντιστήριο, την πραγματικότητα, την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνία. Μια στάση που καθιστά τους μαθητές καταναλωτές ιδεών. Όλα συμβαίνουν και γίνονται έξω από αυτούς, ενώ εκείνοι καλούνται να αφομοιώσουν παθητικά.
Αναλογίζομαι πως ένα παιδί μπορεί να περάσει απ’ όλα τα εκπαιδευτικά στάδια στην Ελλάδα, χωρίς να του/της ζητηθεί σχεδόν ποτέ να δημιουργήσει κάτι δικό του/της. Εξετάσεις – βαθμοί – διαγωνίσματα είναι το τρίπτυχο της αποτυχίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος και ειδικότερα της μαθηματικής εκπαίδευσης. Το κλασικό πρόβλημα:

18 01 2012
ntinosraptis

η ποσότητα εξαλείφει την ποιότητα

18 01 2012
Odysseas

Δεν αρνούμαι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θέτει εμπόδια. Ωστόσο είναι στο χέρι του εκπαιδευτικού να τα ξεπεράσει. Θα μιλήσω για τον εαυτό μου, όχι για να περιαυτολογήσω, μα για να γίνω πιο συγκεκριμένος.

Λ.χ. τη μετατροπή μεικτού σε κλάσμα και το αντίστροφο τη διδάσκω με την ανακαλυπτική μέθοδο (επίλυση σε ομάδες των δύο, συζήτηση στην τάξη κ.τ.λ.). Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα, αρκεί ο μαθητής να ξέρει προπαίδεια και να μπορεί να σχεδιάσει ένα καταχρηστικό κλάσμα και έναν μεικτό σωστά. Μια συνάδελφος έδινε κανόνες στους μαθητές χωρίς καμιά εξήγηση. Γιατί υπήρχε αυτή η διαφορά; Γιατί εγώ διαβάζω Διδακτική Μαθηματικών, ενώ η συνάδελφος όχι. Στο ίδιο σύστημα λειτουργούμε και όμως διδάσκουμε τόσο διαφορετικά. Εσύ πώς θα ήθελες να διδάξεις και ποιος σε εμποδίζει να τα καταφέρεις;

Όσον αφορά τη μανία των διαγωνισμάτων είναι στο χέρι σου να την κόψεις, Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι αξιολόγησης. Δυστυχώς, είτε δεν τους ξέρουμε είτε δεν τους εφαρμόζουμε.

Συνοψίζοντας, για μένα φταίμε εμείς. Γιατί στην τελική είναι ο μόνος παράγοντας που μπορούμε να επηρεάσουμε.

18 01 2012
ntinosraptis

Odysseas, είναι αλήθεια ότι η σκέψη εγκλωβίζεται στο χωροχρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί κανείς. Το ίδιο συμβαίνει με τη δική μου, τη δική σου και τελικά του καθένα.
Εξηγούμαι: αυτό που με εμποδίζει να διδάξω όπως θα ήθελα είναι η πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Ο όγκος της ύλης στο γυμνάσιο και βέβαια στο λύκειο είναι τόσο μεγάλος, που καθιστά οποιαδήποτε κονστρουκτιβιστική προσέγγιση… εξωτική. Έτσι, για παράδειγμα, όταν κανείς εισάγει τους μαθητές του στο διαφορικό λογισμό στην Γ’ Λυκείου, σ’ αυτή τη γιορτή της ανθρώπινης διανόησης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αφήσει απ’ έξω καίρια σημεία της ιστορίας και της φιλοσοφίας των μαθηματικών που θα διδάξει, ότι δε θα χρησιμοποιήσει σχεδόν καθόλου τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ότι δε θα μοιράσει κανένα φυλλάδιο (…)

18 01 2012
ntinosraptis

(…) παρά μονάχα για να συνοψίσει την πληθώρα των μεθόδων που ακολουθεί κανείς για να λύσει την τάδε ή τη δείνα άσκηση και σε γενικές γραμμές θα πετάξει στα σκουπίδια τη σύγχρονη διδακτική. Μη βιαστείς να κατηγορήσεις έναν τέτοιο δάσκαλο. Οι συνθήκες και η πραγματικότητα είναι τέτοιες που δεν αφήνουν σε κανέναν περιθώρια να εξωκοίλει. Η αδίστακτη πραγματικότητα των πανελληνίων εξετάσεων είναι αυτή που μας εθίζει στα διαγωνίσματα (παρόλο που μπορούμε να αξιολογήσουμε κι αλλιώς τους μαθητές μας), καθώς και η περίεργη ασυμβατότητα του δείκτη δυσκολίας του τελικού διαγωνίσματος και του σχολικού βιβλίου. Αυτή η πραγματικότητα που αξιολογεί τους κόπους χρόνων των μαθητών μας σε 6 (ή 7) τρίωρα είναι που μου καταστρέφει τα σχέδια για μια καλύτερη μαθηματική εκπαίδευση.
Θα κατάλαβες ότι κι εγώ, όπως κι εσύ, είμαι δέσμιος της πραγματικότητάς μου.

19 01 2012
Odysseas

Τον συγκεκριμένο συνάδελφο δικαίως τον κατηγορώ γιατί πήγαινε απροετοίμαστος στο μάθημα και οι γκάφες έδιναν κι έπαιρναν (έδινε σε μαθητές τεστ που ούτε αυτός ούτε εγώ ξέραμε τις απαντήσεις!).

Στο θέμα μας. Συμφωνώ ότι οι πανελλήνιες εξετάσεις και ο όγκος της ύλης δημιουργούν πολλά προβλήματα. Αλλά δε φταίνε μόνο αυτά. Φταίμε κι εμείς. Κι αυτό μπορούμε να το διορθώσουμε. Να ξεκινήσω με κάποιες παρατηρήσεις:

Α) Μια χρονιά λοιπόν η γυναίκα μου είχε Α΄ Δημοτικού. Μάθαινε στα μικρά ότι όπως λες 6+6=12 λες και 7+6=13 επειδή έχεις 1 παραπάνω κ.τ.λ. Τη φάγανε πόσες παλιές δασκάλες ότι αυτός ο τρόπος είναι λάθος και ο σωστός είναι 7+3=10 10+3=13. Ένας τρόπος δηλαδή απείρως δυσκολότερος από αυτόν της γυναίκας μου.

B) Μία άλλη δασκάλα επί 3 χρόνια τους έδινε άφθονα προβλήματα με το κέρδος. Στην Δ΄ ένα μόνο παιδί ήξερε να λύνει αυτά τα προβλήματα. Του τα είχε εξηγήσει ο πατέρας του…

Μπορώ να πω κι άλλα πολλά. Αποδεικνύουν ότι από τις μικρές τάξεις, από το νηπιαγωγείο ακόμα (την αξία του την καταλαβαίνεις μόνο αν διδάξεις σε Α΄ Δημοτικού), τα Μαθηματικά δε διδάσκονται σωστά. Έστω ότι διορθώνεις τις πανελλήνιες εξετάσεις και μειώνεις την ύλη. Ε, και; Τα ίδια προβλήματα θα έχεις.

Επίσης, δεν είναι απαραίτητο όλα να τα διδάξεις ανακαλυπτικά. Στο πανεπιστήμιο έμαθα με μετωπική διδασκαλία την τυπική απόκλιση, τη διάμεσο, τον μέσο όρο. Μια χαρά τα κατάλαβα. Μας τα εξήγησαν όμως. Δεν μας είπαν απλά πώς να τα υπολογίζουμε.

Λες για την πληθώρα ύλης. Δεν είναι πιο εύκολο να πεις στους μαθητές ότι η διαίρεση των κλασμάτων γίνεται ως εξής:

1/5:2/7 = 7/2*1/5:7/2*2/7 = 7/10:1 = 0,7

από το να μην το εξηγείς καθόλου; Λίγα παραδείγματα να πεις στα μικρά

όπως 10:2=5

αλλά και 10*2:2*2 = 20:4 = 5

και θα το καταλάβουν. Και θα καταλάβουν και γιατί τη διαίρεση 10:2,5 την μετατρέπουμε σε 100:25. Άσε που αυτό κάνεις και στην απλοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο κερδίζεις χρόνο. Αυτά όμως δε γίνονται, αλλά μπορούμε να τα αλλάξουμε.

Τέλος, είμαι σίγουρος ότι κάτι, έστω και μικρό, μπορείς να διδάξεις και στην Γ΄ Λυκείου, και ειδικά στην Α΄ γυμνασίου. Η ύλη της ΣΤ΄ είναι με τους αρνητικούς. Ακόμα κι αν δεν έχει γίνει δουλειά στο Δημοτικό.

19 01 2012
ntinosraptis

Θα αποδεχτώ, χάριν διαλόγου, ότι τα προβλήματα τη μαθηματικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα οφείλονται κατά κύριο λόγο στη διάθεση (ή εν προκειμένω στην έλλειψη διάθεσης) των εκπαιδευτικών – αν και είμαι πεπεισμένος ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Σε αυτήν την περίπτωση, η αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος διαφαίνεται ξεκάθαρα. Γιατί, αν ένα εκπαιδευτικό σύστημα για να δουλέψει, να τελεσφορήσει, παραδίδεται στην καλή διάθεση και στο φιλότιμο των εκπαιδευτικών, τότε είναι βέβαιο ότι δεν έχει καμία στέρεη βάση για να αναπτυχθεί και να λειτουργήσει από μόνο του. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι η εκπαίδευση και δη η μαθηματική είναι εξαιρετικά σημαντική για να αφεθεί στο φιλότιμο και την καλή διάθεση των εκπαιδευτικών. Το πρόβλημα με την ελληνική πραγματικότητα είναι ότι το δομημένο κράτος έχει μετακυλήσει τόσο πολλές λειτουργίες του στους εμπλεκομένους, που μας φαίνεται πια σχεδόν αυτονόητο ότι πρέπει να λειτουργούμε χωρίς δομή και σχέδιο, όπως εμείς νομίζουμε καλύτερα. Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι ότι η έλλειψη μιας σύγχρονης και συγκροτημένης δομής στην εκπαίδευση είναι η γενεσιουργός αιτία των δεινών της.

19 01 2012
Odysseas

Να εξηγήσω κάτι. Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται περισσότερο. Αυτό το ερώτημα θέλει επισταμένη επιστημονική έρευνα, η οποία, απ’ όσο ξέρω, δεν έχει γίνει. Λέω απλώς ότι οφείλουμε να διορθώσουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Δε βλέπω όμως να το κάνουμε.

Όπως και να δομηθεί το εκπαιδευτικό σύστημα πάντα θα παίζουν οι δικές μας ικανότητες ζωτικό ρόλο. Το θεωρώ αναπόφευκτο και εν τέλει θετικό. Για μένα είναι η κινητήρια δύναμη που θα σπάει κάθε φορά τα στεγανά του συστήματος και θα το προχωρά μπροστά. Γιατί διαφωνείς με το «αναπόφευκτο και εν τέλει θετικό»;

19 01 2012
ntinosraptis

Βεβαίως και έχει γίνει επιστημονική έρευνα σχετικά με τα δεινά της ελληνικής εκπαίδευσης, τις αποτυχημένες μεταρρυθμίσεις, τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, αλλά και την ιστορική εξέλιξη του πολύπαθου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Σταχυολογώ:
1)FLOURIS, G. and G. PASIAS. 2003. A critical appraisal of curriculum reform in Greece (1980 – 2002) Trends, challenges, and perspectives. European Education. 35 (3), pp. 73 – 90.
2)Frangoudakis, Anna. «The Impasse of Educational Reform in Greece: An Introduction». Pella Publishing Company. 1981-07. Available electronically from http://hdl.handle.net/10066/5256.
3)Gavroglu, Kostas. «Certain Features of Higher Education in Greece and the Failure of the Attempts to Reform It». Pella Publishing Company. 1981-07. Available electronically from http://hdl.handle.net/10066/5267.
4)GEORGIADIS, N. M. 2007. Educational reforms in Greece (1959 – 1997) and Human Capital Theory. Journal for critical education policies. 5 (2), Available electronically from http://www.jceps.com/?pageID=article&articleID=105

Το ότι οι ικανότητες του δασκάλου παίζουν ζωτικό ρόλο στο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι μάλλον αυταπόδεικτο. Αρκεί να ρωτήσεις οποιονδήποτε πήγε ποτέ στο σχολείο. Σίγουρα μπορείς να βρεις ιστορίες για έναν στριμμένο μαθηματικό, ή έναν υπέροχο δάσκαλο στην Στ Δημοτικού που τελικά σ’ ενέπνευσε να ακολουθήσεις αυτή τη δουλειά, και πάει λέγοντας (σχηματικά μιλάω). Δεν είπα ποτέ το αντίθετο.

Είπα ότι αν περιμένουμε από ένα εκπαιδευτικό σύστημα να τελεσφορήσει βασιζόμενοι μονάχα στην καλή διάθεση του εκπαιδευτικού, χωρίς να το πλαισιώσουμε από ένα ισχυρό γνωσιοθεωρητικό, παιδαγωγικό, ψυχολογικό, επιστημολογικό κλπ. πλαίσιο, τότε είναι μάλλον βέβαιο ότι θα αποτύχει. Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι ότι η διδακτική δεν είναι μόνον τέχνη, είναι κυρίως επιστήμη.

20 01 2012
Odysseas

«Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι ότι η διδακτική δεν είναι μόνον τέχνη, είναι κυρίως επιστήμη.» Συμφωνούμε απολύτως. Νομίζω ότι τώρα κατάλαβα το ερώτημά σου και συμφωνώ με την αρνητική σου απάντηση. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν οι έρευνες στις οποίες αναφέρεσαι, δείχνουν ποιος παράγοντας έχει τη μεγαλύτερη επίδραση: Ο κεντρικός σχεδιασμός ή η ποιότητα —όχι η διάθεση— του εκπαιδευτικού; Δεν έχω χρόνο να τις διαβάσω οπότε, αν ξέρεις, μου απαντάς.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει και μεγάλη αξία να ασχολούμαστε με παρόμοια ερωτήματα εμείς, οι εκπαιδευτικοί. Θεωρώ ότι τελικά μας ρίχνουν το ηθικό. Πώς να πας για δουλειά όταν ξέρεις ότι ένα ολόκληρο σύστημα είναι εναντίον σου; Σημαντικότερο είναι να πιστεύεις ότι μπορείς να ξεπεράσεις κάποια εμπόδια. Αλλιώς θα το πληρώσουν οι μαθητές μας. Αυτή η θέση εξηγεί και την επιμονή μου για τον ρόλο του εκπαιδευτικού. Δέχομαι βέβαια πως στο Δημοτικό αντιμετωπίζουμε λιγότερα προβλήματα, εξαιτίας της μεγαλύτερης απόστασης από τις πανελλήνιες.Είναι αποθαρρυντικές όπως και να το κάνουμε.

21 01 2012
ntinosraptis

Άργησα λιγάκι, αλλά αυτό το Σάββατο ήταν γεμάτο! Τα άρθρα που λες, καταπιάνονται κατά κύριο λόγο με τις μεταρρυθμίσεις του εκπαιδευτικού συστήματος. Άλλα κατακρίνουν την άκριτη αντιγραφή μεταρρυθμίσεων και δομών εκπαιδευτικών συστημάτων του εξωτερικού, άλλα δίνουν βάρος στον όγκο της ύλης και τα εξαντλητικά ωράρια, ενώ άλλα διερευνούν την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και παραλληλίζουν τις κοινωνικο-οικονομικές θεωρήσεις των κυβερνήσεων με τις μεταρρυθμίσεις που αυτές εισάγουν.

Μ’ αρέσει που δίνεις και μια ψυχολογική διάσταση στο θέμα. Ομολογώ πως δεν το είχα δει ποτέ υπό αυτό το πρίσμα. Μάλλον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με ρίχνει γενικώς…

22 01 2012
Odysseas

Οπωσδήποτε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παίζει τον ρόλο της. Πιο σημαντικός όμως πρέπει να είναι ο ρόλος των πανελληνίων εξετάσεων. Η γνώμη μου είναι να δεις τα εμπόδια σαν πρόκληση και να επικεντρωθείς στο πιο εύκολο. Κάποια λύση θα βρεις, αρκεί να το πιστέψεις.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: