Ασκήσεις «μαύρα κουτιά»

15 05 2010

Σε αυτές τις ασκήσεις παρουσιάζεται στο μαθητή ένα σχήμα (μαύρο κουτί) σε περιβάλλον δυναμικής γεωμετρίας, το οποίο καλείται να ανακατασκευάσει. Το σχήμα έχει συγκεκριμένες γεωμετρικές ιδιότητες, οι οποίες όμως είναι άγνωστες στο μαθητή. Η ιδέα είναι ότι αφού το επεξεργαστεί αρκετά και μετά από εκτεταμένο σύρσιμο, θα ανακαλύψει τις κρυμμένες γεωμετρικές σχέσεις ανάμεσα στα αντικείμενα του σχήματος. Έτσι θα καταφέρει να αναπαράξει, χρησιμοποιώντας τα προσφερόμενα από το λογισμικό εργαλεία, ένα σχήμα με την ίδια συμπεριφορά με το αρχικό (Laborde, 1995).

Όταν διάβασα πρώτη φορά για τις ασκήσεις «μαύρα κουτιά», αναλογίστηκα ποια είναι τα παιδαγωγικά οφέλη από μια τέτοια δραστηριότητα. Το προφανές είναι ότι οι μαθητές εξοικειώνονται με το λογισμικό που χρησιμοποιούν για να κατασκευάσουν το σχήμα τους. Τι υπάρχει όμως πέρα από αυτό; Η ταξινομία του Bloom με βοήθησε να αντλήσω μερικά συμπεράσματα για την αξία αυτού του είδους ασκήσεων.

Bloom's rose

Η ταξινομία του Bloom

Βλέπω λοιπόν ότι μια τέτοια άσκηση καλύπτει το τέταρτο (από ένα σύνολο έξι) σε σειρά επίπεδο των γνωστικών στόχων: την ανάλυση. Ο μαθητής λοιπόν ωθείται να κατανοήσει τα συστατικά μέρη μιας ολότητας, να ανακαλύψει πώς αυτά οργανώνονται και συνδέονται μεταξύ τους. Ενδεχομένως να αγγίζουμε και το πέμπτο επίπεδο, τη σύνθεση, εκεί όμως δίνεται μάλλον μεγαλύτερη βαρύτητα στη σύνθεση μιας πρωτότυπης δομής, παρά στην αναπαραγωγή μιας προϋπάρχουσας. Βρισκόμαστε λοιπόν κάπου στη μέση της πυραμίδας της ταξινομίας των εκπαιδευτικών στόχων κατά Bloom.

Προσπαθώντας να έχω κατά νου κάποιες από τις δώδεκα αρχές [1] που περιγράφει η Βοσνιάδου (2001) σχετικά με το «Πώς μαθαίνουν οι μαθητές» κατασκεύασα ένα μαύρο κουτί που βρίσκεται εδώ. Είναι ένα σπίτι, το οποίο οι μαθητές καλούνται να «οικοδομήσουν» από την αρχή κι αποτελεί έναυσμα για την ανάπτυξη της ιδέας της ομοιοθεσίας. Επίσης σε ένα διαθεματικό πλαίσιο, μπορεί να συνδεθεί με το μάθημα των καλλιτεχνικών και το σχεδιασμό τρισδιάστατων αντικειμένων.

εικόνα: Bloom’s rose του K. Aainsqatsi

Αναφορές

ΒΟΣΝΙΑΔΟΥ, Σ. 2001. Πώς μαθαίνουν οι μαθητές. UNESCO: Διεθνής Ακαδημία της Εκπαίδευσης

LABORDE, C. 1995. Designing tasks for learning geometry in a computer based environment. In L. BURTON and L. B. JAWORSKI (Eds.), Technology in mathematics teaching – a bridge between teaching and learning (pp. 35 – 68). London: Chartwell – Bratt.

Σημειώσεις

[1] Ενδεικτικά αναφέρω ότι αυτές είναι:

  1. Ενεργός συμμετοχή
  2. Κοινωνική αλληλεπίδραση
  3. Δραστηριότητες που έχουν νόημα
  4. Σύνδεση των νέων πληροφοριών με τις προϋπάρχουσες γνώσεις
  5. Χρήση στρατηγικών
  6. Ανάπτυξη της αυτορύθμισης και εσωτερική σκέψη
  7. Αναδόμηση της προϋπάρχουσας γνώσης
  8. Στόχος η κατανόηση και όχι η απομνημόνευση
  9. Βοήθεια για πώς να μάθουν οι μαθητές να εφαρμόζουν τις γνώσεις τους
  10. Διάθεση χρόνου για εξάσκηση
  11. Αναπτυξιακές και ατομικές διαφορές
  12. Καλλιέργεια των κινήτρων
Advertisements

Ενέργειες

Information

Ποιες είναι οι σκέψεις σας;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: