Μαθητικός Υπολογιστής (ή όπου ακούς πολλά κεράσια…)

29 08 2009
Ulaanbatar, Mongolia

Ulaanbatar, Mongolia

Διαβάζω σε ελληνικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο για τη σημαντική έκπτωση των 450 ευρώ που θα καρπωθούν περίπου 110.000 μαθητές της Α’ Γυμνασίου τη σχολική χρονιά που αρχίζει (όλα καλά μέχρι εδώ), στο πλαίσιο της δράσης «Ψηφιακή Τάξη». Ξαναδιαβάζω… ναι, καλά διάβασα «Ψηφιακή Τάξη». Οι τάξεις που έχω μπει εγώ μέχρι τώρα απέχουν παρασάγγας από το να χαρακτηριστούν ψηφιακές. Αντιπαρέρχομαι. Όλα τα άρθρα μιλάνε για την τόνωση της αγοράς που θα επιφέρει η εν λόγω ενέργεια. Κανένας (τουλάχιστο από αυτά που διάβασα) δε μιλάει για την τόνωση που θα επιφέρει (καλύτερα: που θα μπορούσε να επιφέρει) μια τέτοια ενέργεια στην εκπαίδευση. Αντιτίθεμαι λοιπόν στην περιρρέουσα φιλολογία περί τόνωσης της αγοράς, ακόμα και στην φιλολογία – όποια φιλολογία τέλος πάντων – περί τόνωσης της εκπαίδευσης και προσπαθώ να εξηγήσω γιατί τέτοιου είδους πολιτικές ενέργειες δεν μπορούν να βγάλουν την ελληνική εκπαίδευση από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει, ούτε καν να της δώσουν μια ψηφιακή ώθηση, όπως διατείνονται οι πολιτικοί που την υποστηρίζουν.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα οικονομικά συμφέροντα συνήθως υπερτερούν των πολιτικών ενεργειών, δημιουργώντας έτσι ένα κέντρο εξουσίας ικανό να επηρεάζει την εκπαιδευτική στρατηγική. Το άνευ προηγουμένου δεδομένο που δημιουργεί η εισροή Τεχνολογιών Πληροφοριών και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) στην εκπαίδευση είναι η διαρκής ανάγκη για προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας δημιουργεί νέες ανάγκες και καθιστά τελευταίες τεχνολογίες πολύ σύντομα ξεπερασμένες.  Κάποιες εταιρείες ΤΠΕ έχουν αναπτυχθεί σε κολοσσιαίες πολυεθνικές και καθεμία από αυτές διεκδικεί το μερίδιό της στην αγορά της εκπαίδευσης. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε όχι άδικα ότι κάποιες εταιρείες πιέζουν άμεσα ή έμμεσα εκπαιδευτικούς φορείς να ενστερνιστούν τις νέες τεχνολογίες. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαία κακό, πρέπει όμως τα κίνητρα τέτοιων ενεργειών να εξετάζονται εκτενώς.

Επίσης υπάρχει η απλή και άκρως εξυπηρετική λογική των πολιτικών δυνάμεων. Αυτή εξισώνει τη σύγκλιση του ψηφιακού χάσματος με την παροχή της τεχνολογίας και μόνο. Έτσι λοιπόν το ψηφιακό χάσμα γίνεται ένα μετρίσιμο μέγεθος, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα. Η παροχή κινήτρων για την αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή ή οι εκπτώσεις στις τιμές του ίντερνετ μπορούν να γίνουν εύκολα και παρέχουν άμεσο πολιτικό όφελος. Όμως μια πολιτεία αν θέλει πραγματικά να γεφυρώσει το ψηφιακό χάσμα θα πρέπει να ασχολείται όχι μόνο με αυτό που ο Selwyn (2004) ονομάζει οικονομικό κεφάλαιο των εμπλεκομένων, αλλά και με το πολιτισμικό τους κεφάλαιο. Οι νέες τεχνολογίες και το ίντερνετ είναι πολιτισμικά αγαθά και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται· δεν είναι μονάχα προϊόντα. Η ορθή χρήση τους προαπαιτεί εκπαίδευση και γνώση. Το σχολείο λοιπόν ως φορέας πολιτισμού οφείλει να εκπαιδεύσει τους μαθητές ώστε να χρησιμοποιούν κριτικά τις νέες τεχνολογίες. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, θα έπρεπε πρωτίστως να εκπαιδευτούν οι εκπαιδευτικοί. Διερωτώμαι λοιπόν τι νόημα έχει να εφοδιάζουμε τους μαθητές μας με φορητούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αλλά να μην κάνουμε καμία ουσιαστική κίνηση ώστε να εντάξουμε αυτό το εργαλείο στη σχολική πραγματικότητα. Ας μη γελιώμαστε, η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν έχει εισάγει τις ΤΠΕ στο μάθημά της. Εξάλλου, οι νέες τεχνολογίες μπορεί να φαντάζουν τρομακτικές σ’ αυτούς που δεν έχουν εξοικειωθεί με αυτές. Θεωρώ ότι πρώτα αυτές οι φοβίες χρειάζεται να καταπολεμηθούν.

Είναι λοιπόν μάταια μια τέτοια κίνηση; Σε καμία περίπτωση. Τέτοιες ενέργειες είναι αναγκαίες για να προχωρήσουμε στην ψηφιακή εποχή. Αν όμως είναι αποκομμένες από το πολιτισμικό τους πλαίσιο, τότε μάλλον πρέπει κανείς να κρατήσει μια κριτική στάση απέναντί τους [1]. Είναι εύκολο με το προσωπείο του πολιτισμού και της παιδείας να δρέπουν οφέλη πολιτικοί και πωλητές.

Σημειώσεις

[1] Αντίλογος: Τι γίνεται όταν προσφέρεις έναν υπολογιστή σε φτωχά παιδιά στην Ινδία, χωρίς κανενός άλλου είδους υποστήριξη; Δείτε το ντοκιμαντέρ Η Τρύπα στον Τοίχο στο TVXS.gr εδώ.

Αναφορές

SELWYN, N. 2004. Reconsidering political and popular understandings of the digital divide. New Media Society, 6 (3), pp. 341 – 362.

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

22 03 2011
Εκπαίδευση: ένα αυτο-οργανούμενο σύστημα; « Μαθηματική Εκπαίδευση & Τεχνολογία

[…] στη δουλειά του Sugata Mitra στο παρελθόν, όταν σε ένα παλιότερο άρθρο μνημόνευσα το πείραμά του “Η τρύπα στον τοίχο”. […]

Ποιες είναι οι σκέψεις σας;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: